فلسطين در دوره‌ي معاصر

در سال 1897تئودور هرتصل روزنامه نگار مجارستانی نخستين كنگره صهيونيسم در شهر بال سوئيس را با هدف تشکیل دولت یهودی در فلسطین تشكيل داد.
در دوم نوامبر 1917 بيانيه لرد بالفور وزير خارجه دولت بريتانيا منتشر شد كه در آن از حمايت انگلستان براي تشكيل يك دولت يهودي در سرزمين فلسطين سخن رفته بود.این اقدام دولت انگلستان با اعتراض اعراب همراه بود که انگلیس را هم پیمان خود برای رهایی از دولت عثمانی می دانستند.
پس ازتصرف فلسطين در سپتامبر 1918 يك حكومت نظامي انگليسي به نام «اداره جنوبي متصرفات دشمن»اداره این منطقه را به عهده گرفت .
در بيست و هشتم ژوئن 1919 پيمان جامعه ملل در كنگره‌ي صلح ورساي به امضاء رسيد كه در آن بر تحت‌الحمايگي و قيوميت فرانسه و انگليس بر سوريه، لبنان و فلسطين تاكيد كرد. دولت انگليس از فرصت استفاده كرد و اداره‌ي امور حكومتي را در فلسطين بر عهده گرفت. اعراب بويژه در فلسطين و سوريه با اين پيمان مخالفت كردند.
ریاست حکومت جدید انگلیسی در فلسطین بر عهده هربرت ساموئل یهودی گذاشته شد و او به دنبال این انتصاب زبان عبري، انگليسي و عربي را زبان رسمي فلسطين اعلام نمود و در ادامه شروع به انتقال اراضي از دست فلسطينيان به يهود كرد. او با تعیین مالیت های سنگین و به بهانه‌ي مقروض بودن فلسطينيان دام‌ها و زمين‌هاي كشاورزي آنان را مصادره كرده و در اختیار یهودیان نهاد. سپس امتیازات دیگری نظیر استخراج املاح و معادن درياي مرده (بحرالميت) و امتیازات آب و برق در مناطق گوناگون به يهود واگذار شد.
در روز 23 سپتامبر 1928 يهوديان به حرم شريف در بيت‌المقدس تجاوز كردند و بخشي از آن را متصرف شدند.
در 23 اوت 1928 فلسطين شاهد درگیری بین مسلمانان و یهودیان و ارتش انگلستان از سوی دیگر بود که این حرکت ضد استعماری مردم در 29 اوت 1928 شدت گرفت و قیام مردمی که بعد ها به انقلاب براق مشهور شد شکل گرفت.اما ارتش انگلستان شبه نظامیان صهیونیت دست به کشتار معترضین و محاکمه آنها در دادگاه نمودند. که این خود بهانه ای بر محکوم کردن بسياري از شهرها و دهات فلسطيني به پرداخت خسارات سنگين شد و چون مردم توان پرداخت این جرائم سنگین را نداشتند زمين‌ها و اموال آنان مصادره و در اختيار آژانس يهود قرار داده شد.
با شروع جنگ دوم جهاني فعاليت صهيونيست براي ورود به فلسطين شتاب بيشتري گرفت. جنگ دوم و ادعاي هولوکاست بهترين فرصت را براي صهيونيست‌ها فراهم كرد تا بتوانند با توجه به فضاي ترحم نسبت به يهود پس از جنگ دوم بهره گرفته و پشتيباني دولتمردان غربي بويژه آمريكا را در تشكيل دولت يهودي با خود داشته باشند.
در بيست و ششم فوريه 1947 بيفن وزير امور خارجه انگلستان مسئله فلسطین را به جامعه ملل ارجاع می دهد و مجمع عمومی سازمان ملل در بيست و نهم نوامبر 1947 راي به تقسيم سرزمين فلسطين داد.
انگلستان اعلام كرد كه 15 مي 1948 فلسطين را تخليه خواهد كرد و در ابتدا شروع به تخلیه مناطق یهودی مثل تل آویو و در اختیار قرار دادن تمام تجهیزات نظامی خود به صهیونیست ها کرد این در حالی بود که شدیدا مناطق عربی را کنترل می کردند تا اعراب اسلحه بدست نیاورند.
در دهم آوريل نيروهاي مسلح صهیونیستی به ديرياسين حمله بردند و دويست و پنجاه نفر از اهالي آنجا را به طرز بسيار فجيعي قتل‌عام كردند و بدنبال آن روستای ناصرالدين در نزديكي طبريه را نابود کردند. در حالی که نیروهای انگلیسی هیچ واکنشی انجام ندادند و وقتی دول عربی در صدد اعزام نیرو به فلسطین بود ، انگلیس اعلام کرد که تا پيش از 15 مي 1948 ورود به فلسطین به منزله تجاوز به انگلستان است.
با این شیوه تخلیه انگلستان به تدریج مناطق فلسطینی را تخلیه و در اختیار صهیونیست ها قرار داد. این تجاوزات صهیونیست ها در سایه حمایت ارتش انگلستان موجب شد بساری از املاک و مناطق از ساکنین اصلی خالی و صهیونیست ها در آنجا ساکن شوند. بدین ترتیب بسیاری از فلسطینیان آواره و به لبنان، سوریه، مصر و اردن پناهنده شدند.
در نيمه شب پانزدهم ماه مي 1948 رئيس دولت قيم، پايان دوران سرپرستي انگليس را اعلام داشت وهنگامی که نماينده عالي انگليس از طريق بندر حيفا فلسطین را ترک می گفت ، صهيونيست‌ها تشكيل دولت را اعلام كردند. چند دقيقه بعد ترومن رئيس‌جمهور آمريكا و بدنبال آن را شوروی رژیم غاصب اسرائیل رابه رسميت شناخت.
Gaza